De waarheid uit de babysitmond: goddelijk lekker, deze enchilada’s met groenten

Ik geloof er geen snars meer van. Van die waarheid die zogenaamd uit de kindermond komt.

Afgelopen week zette ik mijn uitgehongerde zoon na zijn judo-les deze verrukkelijke Mexicaanse enchilada’s voor, en weet je wat er uit zijn mond rolde: “Ik lust het niet”.

Onmogelijk.

En ik kan het bewijzen, zelfs. Dat ik gelijk heb.

  1. Er stak paprika en worteltjes in. Dat lust hij. Al sinds de tijd dat hij nog groentepap at.
  2. Er zat prei en spinazie in. Dat ligt hem iets minder. Maar hey, ik had al die groenigheid preventief zo hard fijngehakt dat je geeneens nog proefde dat het erin stak.
  3. Ik had er behoorlijk wat gerookt paprikapoeder doorheen gewapperd. Dat vindt hij beestig lekker, want dat zwier ik ook door zijn geliefkoosde Mexicaanse quinoa, die hier dankzij de vrouw van de man van mijn baas zeer regelmatig op tafel komt. En ja, ik had er een pikant vleugje currypasta aan toegevoegd. Maar ons meneertje is verzot op wasabi-noten, dus aan de licht prikkelende kruiding kan het ook al niet gelegen hebben.
  4. Rond al die dingen die hij perfect lust, zaten twee dingen waar hij extreem zwaar fan van is. Wraps. En tomatensaus.

Goed.

Natuurlijk heb ik hem die ganse bewijsvoering niet in zijn neus gepeperd. De babysit stond er tenslotte ook op te kijken. En ik wist natuurlijk precies hoe zij over dat ganse tafeltafereel dacht: ‘Ocharme, krijgt dat kind alweer van die vegetarische viezigheid te eten.”

Neen. Neen.

Ik deed heel hard alsof ik het totaal niet erg vond dat mijn zoon mijn eten niet lustte, drukte hem een zoen op zijn voorhoofd en fietste met mijn man naar de stad. Waar ik mijn kleine keukenverdriet doorslikte met een ferme La Chouffe.

Toen we later die avond terug thuiskwamen, spurtte ik natuurlijk wel meteen naar de keuken, om de inhoud van de schotel zorgvuldig te controleren. En ja hoor, je hoort de clou natuurlijk al van kilometers ver komen: er waren twee volledige enchilada’s verdwenen!

“Oh, oh”, kirde ik uitzinnig van vreugde. “Jasper heeft toch nog bij geschept!”

De waarheid, lieve lezers, bleek zoveel mooier dan dat. Het was de babysit die voorzichtig een hapje had genomen, omdat ze wel eens wou weten hoe vies dat eten nu echt was. En omdat die eerste hap nogal overtuigend naar meer smaakte, had ze vervolgens ook de rest van de enchilada opgegeten.

“Aha, je vindt mijn veggie-eten dus wel lekker!” , glunderde ik tevreden.

“Ja ja”, klonk het toegeeflijk. “Deze keer vond ik het echt heel lekker”.

De waarheid, beste lezers, kwam deze keer dus uit de mond van de babysit.  Want echt, ik kan het bewijzen. Ook manlief en dochter vonden dit een van de lekkerste veggieschotels die ik al gemaakt heb. En dat, zo zullen ze graag onder ede bevestigen, is niets anders dan de waarheid, de hele waarheid, en niets anders dan de waarheid.

 

Recept verrukkelijke vegetarische groente-enchilada’s

Het recept voor deze vegetarische enchilada’s vond ik in het kookboek waaruit ik eerder ook al een steengoed en supereenvoudig recept plukte voor knapperig vegetarisch groentebrood.

Nodig voor 4 enchilada’s:

  • 4 tortilla’s
  • 75 g geraspte cheddar (ik gebruikte een restje gruyère)

Voor de vulling:

  • 75 g spinazie (ik zou dit volgende keer gewoon weglaten, ofwel veel meer spinazie gebruiken, zodat je op z’n minst proeft dat het erin zit)
  • 2 el olijfolie
  • 8 minimaiskolven (ik sneed die in cirkeltjes)
  • 25 g diepvrieserwten, ontdooid (heb ik zelf niet gebruikt)
  • 1 rode paprika, in stukjes
  • 1 wortel, in stukjes (ik stopte er dubbel zoveel wortel in)
  • 1 prei, in stukjes
  • 2 teentjes look, geperst
  • 1 rode Spaanse peper, fijngehakt (liet ik achterwege)
  • peper en zout
  • 1 tl paprikapoeder (stond niet in het oorspronkelijke recept, maar heb ik er zelf aan toegevoegd)
  • mespunt gerookt paprikapoeder (idem)

Voor de supersnelle saus:

  • 3 dl tomatenpassata (gezeefde tomaten)
  • 2 sjalotten, gesnipperd
  • 1 teentje look, geperst
  • 3 dl groentebouillon
  • 1 tl fijne kristalsuiker (ik heb het er bijgedaan en vond dat extra zoete wel lekker, maar mijn man vond het in combinatie met de zoete worteltjes een beetje te zoet)
  • 1 tl chilipoeder (ik verving dit door een schepje rode currypasta, omdat dat me wel iets leek waarmee ik ineens ook die ontbrekende rode peper kon vervangen)

Zo maak je het klaar:

  • Als je spinazie gebruikt: blancheer de bladeren 2 minuten in kokend water, laat goed uitlekken, duw het vocht eruit en hak fijn.
  • Breng alle ingrediënten voor de saus aan de kook en laat 20 minuten inkoken, tot de saus tot tweederde is ingedikt.
  • Verhit de olie in een pan op middelhoog vuur. Voeg de mais, erwten, paprika, wortel, prei, look en paprikapoeder toe. Roerbak zo’n vijftal minuten, tot alles beetgaar is. Voeg (indien van toepassing) de spinazie toe en breng verder op smaak met peper, zout en eventueel nog wat extra (gerookt) paprikapoeder.
  • Verwarm de oven voor op 180°C.
  • Schep een vierde van de vulling langs de middenlijn van elke tortilla. Rol de tortilla’s op en schik ze een ovenschaal. Lepel de saus over de tortilla’s, strooi de kaas erover en bak gedurende ongeveer 20 minuten in de oven. Serveer onmiddellijk.

 

 

 

6 gedachtes over “De waarheid uit de babysitmond: goddelijk lekker, deze enchilada’s met groenten

  1. Hilde zegt:

    Dat ziet er erg lekker uit! Hier ook liever niks vegetarisch voor mijn dochter. Je zou denken dat het betert met de leeftijd, maar helaas, 15 ondertussen en niks beterschap. ‘Wat eten we vandaag? Toch niks vegetarisch?’ Spreek dat laatste woord uit alsof het iets heel vies is. Mijn truc is nu om gewoon wat ingrediënten op te sommen en het woord vegetarisch niet te vermelden 😁.Al moet ik eerlijk toegeven dat een chili er meestal wel vlot in gaat!

    • deluieve zegt:

      Dag Hilde, dankjewel voor jouw reactie! En de tip! Ga ik meteen toepassen!
      Allez, het betert dan toch niet met de jaren? Wel, laatst liet ons kereltje de kip die zijn papa gemaakt links liggen. Dat stemde me toch een beetje hoopvol 🙂 Jouw chili, dat is met bonen en mais en zo? En met veggie gehakt? Groetjes (en sorry voor mijn late reactie, ik zag nu pas jouw berichtje)

      • Hilde zegt:

        Mijn chili is zonder veggiegehakt, want ik vind dat niet zo lekker en het voegt niet echt iets toe. Olie verwarmen, komijn, paprika- en chilipoeder toevoegen. Daarin wat paprika in kleine stukjes laten stoven, eventueel wat look, blik rode bonen, mais en tomaten toevoegen. Laten sudderen tot paprika s zacht zijn. Dan een ovenschaal nemen en laagjes maken: saus, tortilla chips, geraspte kaas, x3. Eindigen met kaas op chips. Nog even in de oven. Lekkerrr! En hierop nooit klachten 😉. Groetjes, Hilde

        • deluieve zegt:

          Dat klinkt heerlijk! Lijkt op het eerste zicht een beetje op de Mexicaanse quinoa (waarvan ik hier ook een recept heb staan): die serveer ik met tortillachips. Blijven de chips dan knapperig als ze erin zitten?

          • Hilde zegt:

            Nee, de chips worden zompig, wat wij lekker vinden. En het geeft het gerecht ook meer vulling. En door al die chips wordt het ook minder gezond 😉. De chips bovenaan zijn wel supercrunchy! Soms serveer ik de chips er gewoon naast, het is maar wat je zelf liefst hebt. Groetjes

          • deluieve zegt:

            Aha, een beetje zoals onze enchilada’s dus. De kindjes vinden dat leuk dat die zompig worden. maar ik lepel enkel saus over de ‘middenzone’ zodat de kantjes wel knapperig worden 🙂 Inderdaad, wat je het liefste hebt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *