Waarom elke vegetariër één keer in zijn leven naar La Tâche moet

Ik weet niet hoe het andere vegetariërs op restaurantniveau vergaat, maar ik ben de voorbije jaren behoorlijk vaak met een knorrende maag terug gekeerd.

Wat ook wel een beetje met mijn dagdromerige aard te maken heeft: vaak pluis ik al een week voor het eigenlijke restaurantbezoek de ganse menukaart uit, om daar dan wild watertandend de mooiste smaakvisioenen van te brouwen.

In de tijd dat ik wel nog vlees en vis at, draaide al dat speekselopwekkend gefantaseer zelden op noemenswaardige teleurstellingen uit. Maar toen ik ook op restaurant consequent de  de vegetarische kaart begon te trekken, veranderde alles:

Tussen dagdroom en daad verrees plots een lange, kraterdiepe weg.

Niet altijd. Maar toch best vaak.

Zoals die keer dat ik de ‘vegetarische salade’ bestelde, en gewoon een drievoudige portie kreeg van wat mijn tafelpartner bij zijn biefstuk kreeg: sla + tomaat + komkommer.

Of die keer dat ik een week lang had uitgekeken naar die vegetarische groentekrokketjes omdat ik die, afgaand op het ‘eerlijke open keuken’-imago van het betreffende restaurant, op zijn minst als huisbereid had ingeschat. Sedertdien weet ik dat niet elke ‘open keuken’-etalage door een met beroepstrots overmande chef wordt bemand: de groentekroketjes bleken gewoon kant-en-klare groenteburgers. Keurig in partjes versneden, dat wel. Maar nog altijd dezelfde als deze die ik zelf – als Luie Vegetariër – ook zeer regelmatig in de winkel kocht.*

Intussen heb ik mijn lesje wel geleerd: de hoeveelheid drukinkt die op een spijskaart aan het vegetarische luik wordt besteed, is allesbehalve alleszeggend. **

Meer zelfs.

Toen mijn lieve schoonouders (I know, I’m a very lucky girl) me laatst ter ere van mijn verjaardag vroegen waar ik graag uit eten wou, koos ik blindelings voor een adresje waarvan het geeneens zin heeft om vooraf de menukaart te consulteren, omdat er – verslik u niet – toch nooit iets vegetarisch tussen prijkt: Restaurant La Tâche

La Tâche groeide jaren geleden al uit tot mijn veilige rots in de plantaardige branding. Dat zit zo. Manlief en ik zijn al sedert lang vervlogen pre-vegetarische tijden fan van hun door seizoensgroenten gestuwde, pure keuken. Natuurlijk strekken we tussendoor ook graag onze vleugels uit om te proeven of het gras elders groener is, maar naderhand keren we telkens weer – als twee brave huismusjes – op ons avontuurlijk geklapwiek terug. Omdat het ons in La Tâche toch net iets beter smaakt. Toen ik plots vlees en vis verbande, klopte ik dus al snel schoorvoetend bij chef Olivier en diens echtgenote Charlotte aan: of ik bij hen nog wel iets eten kon? Dat bleek gelukkig de evidentie zelve: gewoon even bij reservatie melden dat je het liever vis- en vleesloos houdt, en je krijgt een compleet aangepast menu dat, zo ontdekte ik al vanaf de eerste keer, zowel qua smaak, originaliteit en variatie perfect kan wedijveren met datgene wat in het bord van je vlees- en visminnende tafelgezelschap belandt.

HET SEPTEMBERMENU

Ook deze keer kwam de ober zoals gebruikelijk vooraf even polsen of ik wel trek had in het menuvoorstel dat de chef voor me in gedachten had. Toen ik hem een pasta als voorgerecht en een risotto als hoofdgerecht hoorde opnoemen, vreesde ik even voor een iets te zwaarwichtige combinatie. Maar soms moet een mens gewoon proeven in vertrouwen: Olivier bewees dat ook rijst en deegwaren bijzonder licht en dartel over je tong kunnen rollen.

Passeerden de revue (mijn schoonmama heeft mijn verjaardagscadeautje heel erg bereidwillig voor u in beeld vervat):

* als amuse: een pompoengazpacho, vergezeld van een flinterdun pikzwart schijfje met guacamole. De naam van dat zwarte dingetje kan ik me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren, maar qua smaak deed het mij vooral denken aan hosties. En aan van die gezonde crackers.

*Een verrassend lichte en elegante pasta met zomertruffel, Parmezaan en sprookjesachtige, karamelbruine bospaddenstoelen. Ik waande mij een vrolijk klein kaboutertje, smullend huppelend door een ongerept en magisch eetbaar bos:

La Tache#zomertruffel#bospaddenstoelen#parmezaan

A post shared by Ann Welvaert (@deluievegetarier_lazyveggie) on

 

*Een risotto met gebakken artisjok, tempura van lamsoor en gemarineerde courgettesliertjes. Geen idee wat de risotto zo’n mooi kleurtje gaf. Maar ik kan u zeggen dat het fris en groen smaakte, en dat ik dat thuis ook eens ga proberen: artisjok bakken. Zo lekker dat dat is!

Latache#risotto#lamsoor#artisjok

A post shared by Ann Welvaert (@deluievegetarier_lazyveggie) on

 

*Chocoladecrumble met framboos en ijs van – als ik het me correct herinner – citroenplattekaas. Lekker en vederlicht, precies zoals ik desserts het liefste heb:

La Tache#dessert#njam!

A post shared by Ann Welvaert (@deluievegetarier_lazyveggie) on

 

Omdat mijn schoonvader zijn bril niet bij had en ik dus de opdracht kreeg om de eindafrekening te ontcijferen, kan ik u bijzonder precies over het bijhorende kostenplaatje informeren: 37 euro betaalt u in La Tâche voor een (al dan niet vegetarisch) driegangenmenu.

O ja, een feestje is natuurlijk maar compleet als ook de rest van het tafelgezelschap tevreden huiswaarts keert. Mijn schoonouders en man kozen voor het meerkeuzemenu en vonden dat eveneens van begin tot eind hoogst appetijtelijk.

 

————————–

*Ik heb niets tegen kant-en-klare burgers, op voorwaarde dat ze ook als dusdanig in de markt gezet worden. Een topadresje voor wie zin heeft in een smakelijke vegan/veggie frituurhap is Frituur Royal in de Langestraat. Het aanbod is écht onbeschrijfelijk groot, gaande van risottobalkjes, broccolli-nuggets en groententempura tot aspergekroketten, bloemkoolkaasschijven en huisbereide Camembertkroketten. De frietjes zijn overigens ook superlekker. En de mayonaise is precies zoals je dat van een friturist mét beroepstrots verwachten mag: 100% huisgemaakt!

** Heel vaak is het dat natuurlijk wel. In Café De Republiek bijvoorbeeld is de kwantiteit van het veggie-aanbod wat mij betreft perfect evenredig met de kwaliteit ervan. Deze zomer at ik er een vegetarische wok met Japanse noedels, gelakte aubergine, beukenzwam en paksoi, en dat overtrof nu eens echt mijn stoutste dagdromen. Mocht het water u in de mond komen: de betreffende wok staat nog altijd op hun kaart.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *