Over aardpeer-mirakels en snel keukengeluk (Mexican Chili van SoFine)

Vroeger toverde ik op drukke avonden al eens zo’n lasagne met aluminiumsmaak uit de oven.

Of zo’n belegde deegschijf, die een beetje op pizza gelijkt.

Tegenwoordig kunnen we ons dat nog maar zelden permitteren, zoveel kant-en-klare luxe.

Want echt.

In de voedselrayons van onze woonst ligt altijd nog wel iets dat me heel dwingend om voorrang smeekt.

Zoals dat pakje seitan bijvoorbeeld, dat nu wel heel erg roekeloos de grenzen van zijn eigen houdbaarheid aftast.

Of dat verdorrend basilicumplantje op mijn vensterbank, dat me op z’n sterfbed toefluisterde dat het stiekem van een frisgroene pesto-wedergeboorte droomt.

En dan heb ik het nog niet eens over dat bruine papieren zakje in mijn berging gehad, dat me al drie weken lang zware fysieke verwaarlozing verwijt. Het zijn de rode bieten uit ons Biobello-groentepakket, waar ik met de beste wil ter wereld nog altijd geen kindvriendelijk recept voor heb bedacht.

Maar goed.

Vorige week liep alles hier op plots op wonderbaarlijk soepele wieltjes:

  1. in het kookboek dat ik uit de bibliotheek had meegenomen, stond toch wel een recept waarin ik de H-E-L-F-T van mijn groentepakket kwijt kon.  Zeg nu zelf, bestaat er iets mooiers dan toeval dat efficiëntie baart?
  2. Jasper en Kate aten die ganse stapel groenten heel gewoon op.  Alsof ze dat de normaalste zaak van de wereld vinden: aardpeer met pastinaak. Zeg nu zelf, bestaat er iets mooiers dan kinderen die hun aversie voor vergeten groenten… vergeten?!

Het zalige recept dat me hielp om mijn kroost, zonder enige vorm van tegenspartel, aardpeer én pastinaak te voederen:

Ook nog wat aardperen en pastinaak weg te werken? Het onvergetelijke recept voor deze  ‘Gratin Dauphinois van vergeten groenten’ van Philippe Van den Bulck vind je hier. 

 

 

GETEST: DE VEGETARISCHE CHILI VAN SO FINE

Het onvoorziene neveneffect van dit groenterijke succesrecept?

Op donderdagavond al had ik er, afgezien van die vervelende rode bietjes en een beetje veldsla, mijn complete voorraad verse groenten doorgedraaid. Wat ons eindelijk de gelegenheid gaf om die kant-en-klare Mexican Chili van SoFine eens uit te testen, die me een poosje geleden als proefpakket was toegestuurd.

De vlag ‘kant-en-klaar’ dekte in deze volledig de lading. Vijf minuten later al pingde de microgolfoven dat de vegetarische chili klaar was. En zes minuten later zaten we stilzwijgend dit te eten:

Stilzwijgend, omdat we deze vegetarische chili verdomd lekker vonden. De smaak leunde dan ook heel erg dicht aan bij de huisgemaakte Mexicaanse quinoa waar we al een poosje zwaar aan verslaafd zijn. Dat dit product met een superior taste award bekroond werd, vinden we dus best terecht.

En hoewel ik kant-en-klare maaltijden zelden het voordeel van de twijfel geef, lijkt deze Mexicaanse chili ook in nutritioneel opzicht behoorlijk bekoorlijk samengesteld: er zitten veel rode bonen (35%) in en quasi geen verzadigd vet (0,3 g).

Wel jammer dat deze vegetarische chili, voor zover ik het etiket* correct interpreteer, minder groenten bevat dan de eerste beste groentepizza die ik er even bij google. Ook het suikergehalte (3%) vinden we onnodig hoog: wat meer (zoete) groenten in plaats van toegevoegde suikers zou ons nog vrolijker stemmen!

Maar goed, deze kant-en-klare vegetarische chili is dan misschien niet zo gezond als onze huisbereide Mexicaanse quinoa. Ze is wel bijna zo lekker. En duizendmaal sneller klaar.

Ik weet dat ik de rode bieten in mijn berging niet langer negeren kan. Heb je een goed recept, laat het me dan zeker weten!

*Het etiket vermeldt 15% groenten en tomatenpuree. Hoeveel tomatenpuree er precies in zit, is niet duidelijk, maar in elk geval wel minder dan 11 %. De groentepizza waar ik naar verwijs bevat ruim 39 % groenten. Een stuk meer dus.

 

2 gedachtes over “Over aardpeer-mirakels en snel keukengeluk (Mexican Chili van SoFine)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *