De waarheid uit de babysyitmond: goddelijk lekker, deze vegetarische enchilada’s

Ik geloof er geen snars meer van, van die waarheid uit de kindermond. Afgelopen week zette ik mijn uitgehongerde zoon na zijn judo-les deze verrukkelijke vegetarische enchilada’s voor, en weet je wat er uit zijn mond rolde? “Ik lust dat niet”.

Vegetarische enchilada's

Onmogelijk.

En ik kan het bewijzen, zelfs. Dat ik gelijk heb.

  1. Er stak paprika en worteltjes. Dat lust hij supergraag. Al sinds de tijd dat hij nog groentepap at.
  2. Er zat prei en spinazie in. Dat ligt hem iets minder. Maar hey, ik had al die groenigheid preventief zo hard fijngehakt dat je geeneens nog proefde dat het erin stak.
  3. Ik had er behoorlijk wat gerookt paprikapoeder doorheen gewapperd. Dat vindt hij beestig lekker, want dat zwier ik ook door zijn geliefkoosde Mexicaanse quinoa, die hier dankzij de vrouw van de man van mijn baas zeer regelmatig op tafel komt. En ja, ik had er een pikant vleugje currypasta aan toegevoegd. Maar ons meneertje is verzot op wasabi-noten, dus aan de licht prikkelende kruiding kan het ook al niet gelegen hebben.
  4. Rond al die dingen die hij perfect lust, zaten twee dingen waar hij extreem zwaar fan van is. Wraps. En tomatensaus.

Vegetarische enchilida's

Maar goed.

Natuurlijk heb ik hem die ganse bewijsvoering niet in zijn neus gepeperd. De babysit stond er tenslotte ook op te kijken. En ik wist natuurlijk precies hoe zij over dat ganse tafeltafereel dacht: ‘Ocharme, krijgt dat kind alweer van die vegetarische viezigheid te eten.”

Neen. Neen.

Ik deed heel hard alsof ik het totaal niet erg vond dat mijn zoon mijn vegetarische enchilada’s niet lustte, drukte hem een zoen op zijn voorhoofd en fietste met mijn man naar de stad. Waar ik mijn kleine keukenverdriet doorslikte met een ferme La Chouffe.

VEGETARISCHE ENCHILADA’S: DE WAARHEID UIT DE BABYSITMOND

Toen we later die avond terug thuiskwamen, spurtte ik natuurlijk wel meteen naar de keuken, om de inhoud van mijn vegetarische ovenschotel zorgvuldig te controleren. En ja hoor, je hoort de clou natuurlijk al van kilometers ver komen: er waren twee volledige enchilada’s verdwenen!

“Oh, oh”, kirde ik uitzinnig van vreugde. “Jasper heeft toch nog bij geschept!”

De waarheid, lieve lezers, bleek zoveel mooier dan dat. Het was de babysit die voorzichtig een hapje had genomen, omdat ze wel eens wou weten hoe vies dat eten nu echt was. En omdat die eerste hap nogal overtuigend naar meer smaakte, had ze vervolgens ook de rest van de enchilada opgegeten.

“Aha, je vindt mijn veggie-eten dus wel lekker!” , glunderde ik tevreden.

“Ja ja”, klonk het toegeeflijk. “Deze keer vond ik het echt heel lekker”.

De waarheid, beste lezers, kwam deze keer dus uit de mond van de babysit.  Want echt, ik kan het bewijzen. Ook manlief en dochter vonden deze vegetarische enchilada’s een van de lekkerste dingen die ik ooit al gemaakt heb. En dat, zo zullen ze graag onder ede bevestigen, is niets anders dan de waarheid, de hele waarheid, en niets anders dan de waarheid.

RECEPT MEXICAANSE VEGETARISCHE ENCHILADA’S

Het recept voor deze heerlijke vegetarische enchilada’s vond ik in het kookboek waaruit ik eerder ook al een steengoed en supereenvoudig recept plukte voor knapperig vegetarisch groentebrood.

Nodig voor 4 vegetarische enchilada’s:

  • 4 tortilla’s
  • 75 g geraspte cheddar (ik gebruikte een restje gruyère)

Nodig voor de vulling:

  • 75 g spinazie (ik zou dit volgende keer gewoon weglaten, ofwel veel meer spinazie gebruiken, zodat je op z’n minst proeft dat het erin zit)
  • 2 el olijfolie
  • 8 minimaiskolven (ik sneed die in cirkeltjes)
  • 25 g diepvrieserwten, ontdooid (heb ik zelf niet gebruikt)
  • 1 rode paprika, in stukjes
  • 1 wortel, in stukjes (ik stopte er dubbel zoveel wortel in)
  • 1 prei, in stukjes
  • 2 teentjes look, geperst
  • 1 rode Spaanse peper, fijngehakt (liet ik achterwege)
  • peper en zout
  • 1 tl paprikapoeder (stond niet in het oorspronkelijke recept, maar heb ik er zelf aan toegevoegd)
  • mespunt gerookt paprikapoeder (idem)

Nodig voor de saus:

  • 3 dl tomatenpassata (gezeefde tomaten)
  • 2 sjalotten, gesnipperd
  • 1 teentje look, geperst
  • 3 dl groentebouillon
  • 1 tl fijne kristalsuiker (ik heb het er bijgedaan en vond dat extra zoete wel lekker, maar mijn man vond het in combinatie met de zoete worteltjes een beetje te zoet)
  • 1 tl chilipoeder (ik verving dit door een schepje rode currypasta, omdat dat me wel iets leek waarmee ik ineens ook die ontbrekende rode peper kon vervangen)

Zo maak je deze vegetarische enchilada’s in een wip klaar:

  • Als je spinazie gebruikt: blancheer de bladeren 2 minuten in kokend water, laat goed uitlekken, duw het vocht eruit en hak fijn.
  • Breng alle ingrediënten voor de saus aan de kook en laat 20 minuten inkoken, tot de saus tot tweederde is ingedikt.
  • Verhit de olie in een pan op middelhoog vuur. Voeg de mais, erwten, paprika, wortel, prei, look en paprikapoeder toe. Roerbak zo’n vijftal minuten, tot alles beetgaar is. Voeg (indien van toepassing) de spinazie toe en breng verder op smaak met peper, zout en eventueel nog wat extra (gerookt) paprikapoeder.
  • Verwarm de oven voor op 180°C.
  • Schep een vierde van de vulling langs de middenlijn van elke tortilla. Rol de tortilla op en schik ze een ovenschaal. Lepel de saus over de tortilla’s, strooi de kaas erover en bak gedurende ongeveer 20 minuten in de oven. (Ik vind deze vegetarische enchilada’s op hun best als je de saus enkel over de “binnenberm” lepelt, zodat de buitenzones lekker knapperig worden. Ben je zo iemand die de korstjes van zijn pizza nooit opeet, dan zou ik de enchilada’s wel helemaal met saus overgieten.)
  • Serveer de vegetarsche enchilada’s onmiddellijk, maar maak je kroost wel duidelijk dat ze bloedheet zijn. Ik spreek uit ervaring.

Ha, de aanhouder wint! Ik verving de maiskolfjes intussen door gewone mais, uit blik. En geloof het of niet. Toen ik Jasper laatst vroeg wat ik moest klaarmaken toen zijn vriendjes kwamen eten, klonk het: “Oh, van die gevulde pannekoekjes. Dat is SUPER-lekker!”