Auberginelasagne – Waanzinnig lekker, Peppe Giacomazza!

Het is geen toeval dat ik de laatste tijd nogal kwistig met tomaatrijke recepten strooi:

  1. Ik heb geen andere keuze. Hoe anders zou ik de tomatenstroom trotseren die nu al wekenlang als een onuitputtelijk beekje doorheen mijn keuken kabbelt? Glippen ze niet binnen via ons groentepakket, dan zorgt mijn mama wel voor wat extra sappig toevoer vanuit haar eigen zonverwarmde tomatenserre. (wat we overigens zeer leuk vinden, zie punt 2)
  2. Het is de logische consequentie van de basisbelofte van deze blog: enkel recepten die door de onverbiddelijke kindermondjes van Jasper en Kate zijn goedgekeurd, verdienen hier een plekje. U raadt het al. Dat ene weekgerecht met tomatensaus komt hier nu eens altijd als grote overwinnaar uit de stembus.

Ik kan het dus ook niet helpen dat hier alweer een tomatenrecept verschijnt. Maar hé, deze keer heb ik er iets aan toegevoegd waar Jasper en Kate normaal gezien nog niet eens aan willen ruiken.

Aubergine.

Véél aubergine.

Niet drastisch fijngesnipperd om de gevoelige detectievoelsprieten van mijn twee bengels om de tuin te leiden, maar in grote herkenbare plakken, keurig ingemetsteld in deze ‘Lasagne Con Melanzana’ (auberginelasagne):

Auberginelasagne

 

RECEPT VEGETARISCHE AUBERGINELASAGNE

Het recept voor deze vegetarische auberginelasagne plukte ik uit het kookboek van Peppe Giacomazza, de Siciliaanse chef van het familierestaurant La Botte in Genk, dat door Gault Millau al tot ‘beste Italiaanse restaurant’ werd verkozen.

Nodig voor 4 personen:

  • 4 Romatomaten
  • 2 flesjes tomatenpulp
  • 1 teentje knoflook, geplet (ik vind: less is more, behalve als het look betreft. Ik heb de lookportie dus zonder verpinken verdrievoudigd… )
  • handvol basilicumblaadjes
  • snuifje suiker
  • 2 aubergines
  • 2 bolletjes mozzarella, in schijfjes gesneden
  • Parmezaanse kaas
  • lasagnevellen (Peppe maakt die vanzelfsprekend zelf, ik gebruikte kant-en-klare pastavellen)

Zo maakte je deze auberginelasagne klaar:

  • Snij de tomaten in stukjes. Verwarm de olijfolie in een kookpot en stoof de knoflook kort aan. Voeg de verse tomatenstukjes toe en kruid met peper en zout. Roer goed. Giet de tomatenpulp erbij, kruid nogmaals met peper en zout en voeg een snuifje suiker en wat basilicumblaadjes toe. Laat rustig sudderen.
  • Schil ondertussen de aubergines en snijd ze in dunne plakken. Bak ze krokant in wat hete olijfolie, bestrooi tijdens het bakken met peper en zout en laat de plakken vervolgens uitlekken op keukenpapier.
  • Verwarm de oven op 200°C.
  • Schep een laagje saus in de ovenschaal en bedek met lasagnevellen. Schep een laagje saus over de vellen, bedek met aubergineplakken en leg er vervolgens wat mozzarellaschijfjes overheen. Bedek opnieuw met saus, lasagnevellen, saus, aubergines en mozzarella. Bedek de bovenste laag met saus, druk goed aan en rasp er verse Parmezaans kaas over. Een halfuur bakken in de oven en klaar!

ONS VERDICT

Aubergines hebben dezelfde relatie met olijfolie als ikzelf met een zak chips: alles moet echt helemaal op! Ik jaagde er tijdens het maken van deze auberginelasagne dus behoorlijk wat olijfolie door. Gelukkig mocht ik deze week op reportage (en muntthee) bij de chef-kok van een Gentse bio-crèche en moest ook zij mijn lofzang op deze goddelijke auberginelasagne aanhoren. Haar tips voor een iets vetarmere bereiding: de aubergines licht instrijken met olijfolie en vervolgens grillen in de oven, of de aubergineplakjes licht ingevet in zo’n Panini-grill stoppen. Toevallig beschikt mijn wafelbakijzer over zo’n Panini-grill-element dat al jaren werkloos in mijn keukenkast ligt te zieltogen. Krijgt dat ding eindelijk ook een amoureus getint doel in zijn leven: aubergines kussen!

Hoe die aubergines door Jasper en Kate onthaald werden?

Jasper wist dat ze erin zaten, maar besloot het een eerlijke kans te geven. Het was écht lekker, vond hij. En hij schepte nog twee keer gretig bij.

Kate stak zo ongeveer halverwege de maaltijd een vork met een heen-en-weer bengelende auberginesliert omhoog, vastbesloten om geen hap meer te eten tot ze het grijze gevaarte met 100% zekerheid geïdentificeerd had.

“Ah, aubergines”, mompelde ze instemmend.

En ze at rustig verder.

Dankjewel Peppe, want zonder jouw auberginelasagne had ik mijn bengels nog altijd geen aubergines leren eten!

Intussen plukte ik uit het kookboek van Peppe ook een zalig recept voor spinazie-ricottacannelloni. Zijn geheim? Hij verstopt er fijngehakte hazelnoten in. Lees hier hoe je zijn originele spinazie-ricottacannelloni’s klaarmaakt.