Over verhuistranen en troostrijk koken: supersnelle romige vegan tomatensaus

Vorige week perste ik zowat elk facet van ons leven in dozen. Dat ging prima. Tot ik ook – finaal – mijn keukenspatels, lookpers en favoriete zalmroze keukenschort in de kartonnen kilte zag verdwijnen.

Ja echt, de aanblik van mijn kaalgeplukte keuken kreeg ik maar moeilijk doorgeslikt.

Dat het maar een keuken is, sprak ik mezelf een tikkeltje berispend toe.

Maar terwijl ik voor de allerlaatste keer mijn gasfornuis opblonk en mijn blik over het zichtbaar bejaarde keukenmeubilair liet dwalen, vond de brok in mijn keel plots een ontsnappingsroute via mijn ogen.

Plets.

Drup.

Plets.

Gevolgd door het dankbare besef dat het eigenlijk tranen van geluk waren. Voor een voorbijgeraasd decennium, gevuld met alleen maar warme keukenherinneringen:

Jasper en Kate, ronddobberend op dat witte aanrecht, in een blauw plastieken babybadje!

Mijn twee gulzige peuters, zittend in de eethoek, smullend van hun zelden spatvrije eerste groenteprakjes en fruithapjes!

De ontelbare keren dat mijn lieve curieuzeneusjes zich op mijn heupen kwamen parkeren, om met eigen ogen te checken of de pot wel voldoende lekkers schafte!

Die welriekende huiselijke bedrijvigheid, als manlief zich samen met Jasper en Kate over nu eens brooddeeg, dan weer over taart- of koekjesdeeg boog.

Enzovoort.

Toen ik diezelfde avond in onze nieuwe woonst, in een eveneens kaalgeplukte keuken, niet veel meer op de tuintafel geloodst kreeg dan lasagne uit een aluminium pakje, besloot ik dat het tijd was voor nieuwe kraakverse keukenherinneringen.

De volgende middag viste ik mijn zalmroze keukenschort en mixer op uit het drassige dozenmoeras, vierendeelde ik een handvol tomaten en brouwde ik er in combinatie met cashewnoten, look en een goeie geut rode wijn deze supersnelle romige pastasaus van.

Spaghettisaus

Toen mijn kleinste oogappeltje zich op mijn heup kwam nestelen om even in de pot te piepen en mijn andere oogappeltje de keuken kwam binnengestormd omdat het zó lekker rook en hij zoveel honger had, voelde ik me op slag weer de gelukkigste vrouw ter wereld.

Een huis wordt pas een thuis als ook de potten en pannen deftig zijn ingewijd!

RECEPT ROMIGE VEGAN SPAGHETTISAUS

Dit supersnelle recept had ik, in tijden van licht paniekerige verhuisprestress, al opgesnord op de website van EVA:

Nodig:

  • 5 grote tomaten
  • 100 g cashewnoten
  • 2 el tomatenpuree
  • 100 ml water
  • 4 el olijfolie
  • 4 à 8 teentjes fijngesnipperde knoflook (ik waagde me aan 6 stuks en vond dat er zeker niet over)
  • 500 g spaghetti
  • 2 tl zout
  • 2 à 3 tl zwarte peper
  • twee handjes verse basilicum

Zo maak je het klaar:

Kook de pasta.

Verwijder het hart uit de tomaten en snijd ze in grove stukken. Voeg cashewnoten, tomatenconcentraat en water toe en mix fijn.

Bak de knoflook op een zacht vuurtje lichtgeel, in de olijfolie. Giet de tomatenmix erbij, zet het vuur hoger en laat de spaghettisaus een vijftal minuutjes zacht sudderen. Roer de wijn erbij (ik liet de wijn nog even mee pruttelen) en breng op smaak met peper en zout.

Schep de gare pasta over de spaghettisaus. Voeg basilicum toe en breng desgewenst verder op smaak met nog wat extra peper. Klaar!

HET VERDICT

Even vreesde ik dat Jasper en Kate zichzelf ziek gingen eten aan deze romige spaghettisaus, zo vaak hebben ze om ‘nog een beetje’ gebedeld! Mijn man zag er eveneens zeer tevreden uit. Ik had er dan ook, stiekem, nogal veel van zijn favoriete Portugese Critterium Reserva 2011 ingekapt.

Mag het iets uitdagender? Lees hier hoe je, in tijden van tomatenovervloed, een lekkere auberginelasagne fabriceert.

2 gedachtes over “Over verhuistranen en troostrijk koken: supersnelle romige vegan tomatensaus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *